1

Terug naar Kreta

Griekse melancholische muziek en Limburgse meezingers, ze hield er zo van!

We hebben de playlist van Elise al aan staan terwijl we de theaterzaal van het Beauforthuis aan ‘t voorbereiden zijn voor haar laatste afscheid. De Franse bistro tafeltjes zijn in groepjes bij elkaar gezet. In het midden staan foto’s op kleine houdertjes, vaasjes met gemengde bloemen, karaffen met water en Limburgse vlaai.

Ik vraag hulp bij het plaatsen van de oude perentak, gegoten in beton. Daar kunnen straks alle vrienden en familieleden hun wens of gedachte, die ze op een kaartje geschreven hebben, aan ophangen. Zo wordt ze tijdens het afscheid omgeven door warme en liefdevolle woorden maar ook door de lichtjes die op het grote rode hart geplaatst zullen worden.

Vijf minuten voordat de afscheidsceremonie begint ga ik naar de familie en vraag of ze uit een gemengde bos gekleurde bloemen er een kunnen pakken. Bij binnenkomst in de zaal lopen ze naar de kist en leggen daar de bloem op die ze voor haar hebben uitgekozen. Haar schoondochter zet er ook een klein vaasje met haar favoriete sneeuwklokjes op en haar zoons het tegeltje wat altijd bij haar in huis hing met daarop de tekst “Een blij gezicht opent alle harten”

De aanwezigen zijn slechts een kleine groep van de harten die zij door haar vrolijkheid en optimisme had geopend. Elise raakte harten op alle leeftijden en in alle omstandigheden. Haar lijf werd ouder maar haar humor en snelheid van geest bleef altijd jong en adrem.

Haar afscheid belichaamde veel facetten van wie ze was en hoe men haar wilde herinneren. Er werd gelachen, gezongen en geproost. En omdat zij altijd als laatste bij elke bijeenkomst of feestje wegging werd ze pas aan het eind van de borrel door haar twee jongens en haar kleinkinderen uitgedragen en door al haar familie en vrienden uitgezwaaid.

Drie maanden later neemt de oudste zoon haar as mee naar Kreta waar zijn broer woont. Op de achtergrond klinken dan ook weer de Griekse klanken van de muziek die ook tijdens haar afscheid te horen waren. En in het bijzijn van haar twee jongens, haar schoondochters en kleinkinderen wordt ze daar uitgestrooid, zodat ze toch weer dichtbij hen is.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Andere verhalen

We staan in een mooi klein Belgisch dorpje voor de ingang van een lieflijk kerkje en vlakbij een indrukwekkend kasteel uit de 19de eeuw. We worden hartelijk ontvangen door meneer Pastoor. Vrijdag vindt hier de afscheidsdienst plaats van een man...
Twee broers zitten naast het bed en kijken naar hun moeder. Sinds een aantal dagen ligt zij in coma. Het zal niet lang meer duren voordat deze lieve vrouw en moeder van drie volwassen zoons zal komen te overlijden. Herinneringen worden opgehaal...