Een laatste groet

Een laatste groet

Langzaam rijdt de rouwauto naar het theater in Austerlitz. De regen valt met bakken uit de hemel. Alsof ook daar wordt gehuild om het verlies van deze markante man. Dagen is hij bij haar geweest, opgebaard in hun lichte appartement dat uitkijkt op de hoge bomen. Zijn mooie kist was diezelfde ochtend uit huis gedragen. De kinderen en kleinkinderen begeleiden de kist naar de rouwauto. Dat beeld was prachtig.

Prachtig was ook hoe de jongste kleindochter parmantig en met een groot verantwoordelijkheidsbesef voor de rouwauto uitliep en het licht wat door de glas en lood ramen naar binnen scheen in de intieme ruimte van het theater. Na de afscheidsdienst en misschien was dat het meest prachtige – het was inmiddels droog geworden – vormden alle lieve vrienden en familie een haag om hem uit te zwaaien.

Het gezin begeleidde hem naar het crematorium Den en Rust. Terwijl over de naastgelegen begraafplaats het licht van de zomerse namiddag hing, kwamen zijn vrouw, kinderen, schoondochters en kleinkinderen bijeen in de kleine ruimte van het crematorium voor een laatste groet…

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Andere verhalen

“Als het niet meer leuk is moet je stoppen”. Daar was hij heel duidelijk en vastbesloten in.En zijn zelfstandigheid en mogelijkheden namen elke dag af.Een krachtige man die letterlijk alles met zijn eigen handen had opgebouwd.Het resultaat zagen w...
Langzaam brengt hij zijn rechterhand naar zijn slaap. Zo staat hij een aantal lange seconden aan het voeteneinde van het bed van zijn broer. Al 84 jaar met elkaar verbonden.Wij kijken ontroerd naar dit officiële moment dat voortkomt uit de tijd da...