Daar lag ze in het bed van haar kamer in het hospice, rustig ingeslapen terwijl de prille ochtend geluiden van de vogels haar kamer vulden. Een prachtige, stijlvolle vrouw met mooie slanke handen.
60 jaar was ze getrouwd geweest met een werkbouwkundige. Ze leerden elkaar kennen in een fietsenwinkel waar zij de administratie deed. Een baantje dat haar vader voor haar had gevonden, omdat het werken op een kleuterschool met klassen van 50 kinderen te zwaar voor haar was.
Zij was een precieze vrouw die alles op haar eigen tempo deed. Als ze ergens heen gingen zat haar man vaak gewoontegetrouw, al lang klaar en aangekleed, in de auto op haar te wachten. Boos werd hij er niet om. Hij kende haar niet anders… precies, rustig en eigenzinnig. Door hem en haar vader geadoreerd.
Zij zorgde voor de kinderen en het huishouden. Kopjes thee bij het thuiskomen van school in een op en top verzorgd huis waar alles zijn eigen plek had. Haar andere grote talenten waren haar creativiteit en kunstzinnigheid. Deze uiten zich in macrameeën en schilderen.
Het intensief onderwijzen van peuters had plaatsgemaakt voor het lesgeven in kunstzinnige vorming aan een paar kleine clubjes. Rust en schoonheid, waren woorden die bij haar pasten en die door het leven van haar en dat van haar gezin verweven waren.
En dit straalde zij ook uit toen wij haar die ochtend zagen. Schoonheid en rust. Misschien onderweg naar hem, terwijl hij op haar wachtte…
Wilt u meer lezen over de door Cavalli uitgevoerde uitvaarten? Lees hier dan de andere verhalen.