Vandaag is het precies twee jaar geleden dat we afscheid namen van mijn zus. Nu pas heb ik ruimte om terug te kijken naar deze dag en er iets over te schrijven. Mijn zus had kanker.
De dag dat ze het leven liet, zouden we nog naar een MRI-onderzoek gaan, maar ze was te moe, echt moe. Zonder woorden wisten we dat het tijd was om te gaan. Ik beloofde haar dat we er een mooi en bijzonder afscheid van zouden maken. Maar ik wist niet hoe. We wisten niet eens of ze begraven of gecremeerd wilde worden.
Ze heeft gevochten voor het leven en er was geen ruimte om over de dood na te denken. Samen met Nicole hebben we hele mooie gesprekken gehad over het leven van mijn zus en waar ze waarde aan hechtte, zoals haar spiritualiteit. Nicole filterde al deze informatie en samen gaven we vorm aan de prachtige invulling van deze bijzondere dag.
Ik kan niet beschrijven hoe fijn het was dat er zo werd meegedacht en wat er allemaal mogelijk was. Zelfs met de COVID-maatregelen was het een warm afscheid. Alles stond in het teken van mijn zus en haar spirituele reis naar een andere wereld. Het ging niet om ons en hoe vreselijk wij haar zouden missen. Het ging om haar.
We zaten op kussens op de grond om haar heen. Er waren klankschalen, Tibetaanse belletjes, geuren, wenskaartjes, losse bloemen, muziek, een koets en de natuur, om haar te helpen om los te laten met heel veel liefde om haar heen. Het was geen doorsnee afscheid en ik ben Cavalli Uitvaartbegeleiding erg dankbaar dat we zo’n bijzonder afscheid voor mijn zus hebben kunnen realiseren.
Ondanks het grote verdriet was het echt heel bijzonder en mooi en ik denk dat mijn zus dat ook vond. Ik heb geleerd dat ik haar niet hoef los te laten, maar dat ik haar kan vasthouden op een andere manier.
